Samos YoungArtists Festival

SARA SEJIN CHANG

www.sarasejinchang.com

Στην μικρού μήκους ταινία Brussels 2016, η Chang διαμορφώνει το έργο της σαν επιστολή προς την άγνωστη μητέρα της στη Νότια Κορέα. Τοποθετώντας χρονικά την ταινία στο διάστημα μετά τις βομβιστικές επιθέσεις του Μαρτίου του 2016 στις Βρυξέλλες και το δημοψήφισμα σχετικά με το μέλλον της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Chang αποδίδει την πόλη σε μια ευάλωτη στιγμή.
Έχοντας μόλις μετακομίσει στο Βέλγιο από την Ολλανδία, η Chang έφτιαξε την ταινία όσο συμμετείχε σε πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών στο κέντρο σύγχρονης τέχνης των Βρυξελλών, WIELS. Ως ταυτόχρονα εσωτερικός και εξωτερικός παρατηρητής του ιδρύματος και της χώρας, η Chang δείχνει ειδικό ενδιαφέρον για την αβέβαιη θέση των ανεπίσημων 'ενοίκων' γύρω από το κέντρο — μιας κοινότητας εκτοπισμένων Ρομά και Σύρων προσφύγων που ζουν στον κήπο του WIELS και γύρω από το κτίριο. Παρουσιάζοντας τα αυτοσχέδια καταλύματα και στοχαζόμενη τον αρνητισμό που διαπιστώνει κατά των προσφύγων από πολίτες πρώην αποικιών και των Βέλγων εγχρώμων, η Chang καλεί τους θεατές να αναλογιστούν ευρύτερα πολιτικά αφηγήματα. Μέσα από την ποιητική της απόδοση αποκαλύπτει τους "θεμελιακούς μύθους" που διαρρέουν υπόγεια την πόλη των Βρυξελλών και την ενωμένη Ευρώπη την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
Η ταινία λειτουργεί σαν πορτρέτο της πόλης για να παρουσιάσει τους ευρωπαϊκούς της θεσμούς, τα καταπράσινα πάρκα καθώς και τις διάφορες κοινότητες που τέμνονται με τη ζωή της Chang: τους συνφιλοξενούμενους καλλιτέχνες, την ομάδα των ομοφυλόφιλων φίλων της, τους γείτονες που έρχονται για να μάθουν, να παίξουν και να δουλέψουν στους κήπους του WIELS. Οι Βρυξέλλες εμφανίζονται σαν μια σειρά από παράλληλες πραγματικότητες που συγκεντρώνονται από τη ματιά της Chang.
Η καλλιτέχνις συλλαμβάνει με επιτυχία το zeitgeist της εποχής στην Ευρώπη και αποδίδει την περιρρέουσα πολιτική απογοήτευση και τον αποπροσανατολισμό υπόρρητα και με μια σοφή απουσία ρητορείας. Η ταινία είναι βαθύτατα προσωπική όσο και πολιτική, αλλά ευτυχώς όχι διδακτική. Παρά τον μελαγχολικό της τόνο και τις υπόνοιες κοινωνικού αποκλεισμού που αφήνει να διαφανούν, είναι ταυτόχρονα και βαθειά ανθρώπινη και δείχνει τον δρόμο προς ό,τι έχει πραγματικό νόημα: απαλλαγή της κοινωνίας από τις ιστορικές φυλετικές ανισότητες, κοινωνική αλληλεγγύη, ανθρώπινη φιλία και στενές κοινωνικές σχέσεις που χρειαζόμαστε για να θεραπεύσουμε συλλογικά την κοινωνία μας και να σκεφτούμε πώς θα έπρεπε να έχουν πράγματα. Αυτές είναι οι αξίες, μοιάζει να υπονοεί, που ίσως μας βοηθήσουν να υπερβούμε το σημερινό κοινωνικό αδιέξοδο και το αίσθημα πολιτικής μελαγχολίας.

Sara Sejin Chang
Brussels 2016, 2017, (detail)
Μονοκάναλη πειραματική ταινία, έγχρωμη με ήχο, 33' 
Ευχαριστίες: AFK, Mondriaan Fonds
Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας