Samos YoungArtists Festival

SUMMER EXHIBITION

 

Εγκαίνια:

4 Αυγούστου 2016

5 Αυγούστου – 15 Οκτωβρίου 2016

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΧΡΑΚΗΣ, TANJA BOUKAL, RÓZA EL- HASSAN, NINAR ESBER, MAHDI FLEIFEL, MAΡΙΝΑ ΓΙΩΤΗ, JUICE RAP NEWS, SALLIE LATCH, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΤΑΦΗΣ ΚΑΙ DILLER SCOFIDIO & RENFRO, MARK HANSEN, LAURA KURGAN & BEN RUBIN ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ROBERT GERARD PIETRUSKO & STEWART SMITH ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΤΟΥ PAUL VIRILIO

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΡΕΓΟΥ

We had a place that we could call home...

Κατερίνα Γρέγου

Ο τίτλος της έκθεσης A World Not Ours που παρουσιάζει το Art Space Pythagorion για το φετινό καλοκαίρι προέρχεται από την ομώνυμη βραβευμένη ταινία του Mahdi Fleifel (2012), η οποία με τη σειρά της δανείζεται τον τίτλο της από ένα βιβλίο του Παλαιστίνιου συγγραφέα Ghassan Kanafani (1936–72). Η ταινία παρουσιάζει τρεις γενιές εξόριστων στον προσφυγικό καταυλισμό Ein el-Helweh στον νότιο Λίβανο, ενώ το βιβλίο μιλά για τη διασπορά και την αναζήτηση ταυτότητας. Η έκθεση οργανώνεται σε μια περιοχή που βρέθηκε στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης που ξεκίνησε το 2015, κυρίως ως αποτέλεσμα του πολέμου στη Συρία. Ως ένα από τα τρία πλησιέστερα στις τουρκικές ακτές ελληνικά νησιά, η Σάμος (μαζί με τη Λέσβο και την Κω) είναι στον πυρήνα αυτής της ανθρωπιστικής τραγωδίας που εξελίσσεται στα παράλια της περιοχής. Με δεδομένη τη φόρτιση του τόπου, είναι σημαντικό για μια έκθεση τέχνης να αναφερθεί σε μια κατάσταση που αποτελεί αδήριτη πραγματικότητα για το νησί και επείγον αλλά ανεπίλυτο ζήτημα για όλη την Ευρώπη. Η έκθεση εστιάζει στο θέμα της προσφυγικής κρίσης και της αναγκαστικής μετανάστευσης, συγκεντρώνοντας μια ομάδα εικαστικών, φωτογράφων, κινηματογραφιστών και ακτιβιστών που παρουσιάζουν τις διαφορετικές τους αντιδράσεις, σκέψεις και μαρτυρίες. Μέσα από τις ποικίλες τους πρακτικές —εγκαταστάσεις, performance, φωτογραφία, φιλμ, φωτορεπορτάζ— οι περισσότεροι συμμετέχοντες πηγαίνουν πέρα από τη μονόπλευρη και τυποποιημένη παρουσίαση της κρίσης (που αφορούν κυρίως τις ετοιμόρροπες βάρκες και το επικίνδυνο θαλάσσιο πέρασμα) για να εστιάσουν στο πριν και στο μετά τη δραματική αυτή στιγμή. Τα έργα της έκθεσης εμβαθύνουν στο δράμα των προσφύγων από ανθρωπιστική σκοπιά, επισημαίνουν τα περίπλοκα αίτια πίσω από ένα από τα πιο πιεστικά ζητήματα της εποχής και το θέτουν σε ένα ευρύτερο παγκόσμιο πλαίσιο. Ένα σημείο-κλειδί της έκθεσης είναι επίσης η δημιουργία ενσυναίσθησης — ίσως ένα από τα πράγματα που μπορούν να μας παρακινήσουν σε δράση. Έχει να κάνει με αυτό που είπε κάποτε η Susan Sontag, ότι συχνά βλέπουμε τον πόνο σε εικόνες αλλά δεν τον αισθανόμαστε. Στόχος είναι λοιπόν να γίνει το θέμα πιο άμεσο και απτό για το κοινό.
Επιστρατεύοντας διάφορες μεθόδους, από τον ακτιβισμό και την απευθείας δράση ως την ποιητική και τη μεταφορά, οι δημιουργοί της έκθεσης στοχάζονται γύρω από τα θέματα του εκτοπισμού και του βιώματος της έλλειψης πατρίδας, της διαρκούς ανασφάλειας, της διασποράς και της υπαρξιακής εκκρεμότητας. Η δουλειά που εκθέτουν είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και εις βάθος έρευνας, επί τόπου εμπλοκής και εμπειρίας από πρώτο χέρι. Τα έργα τους αντικατοπτρίζουν γνήσια ταύτιση και ειλικρινή κίνητρα, σε αντίθεση με αυτό που ο Tirdad Zolghadr ονομάζει 'poornography' (1): τη χρήση εικόνων φτώχιας και επισφάλειας από τα ΜΜΕ όσο και από την τέχνη για να προκαλέσουν αίσθηση. Στον χώρο της σύγχρονης τέχνης η προσφυγική κρίση έχει οδηγήσει σε έναν λυπηρό οπορτουνισμό, με κάποιους να σπεύδουν να δηλώσουν αλληλέγγυοι βγάζοντας ανέξοδα αποφθέγματα και εξασφαλίζοντας δημοσιότητα για λογαριασμό τους. Η έκθεση αυτή, αντίθετα, περιλαμβάνει καλλιτέχνες που επιλέγουν μια ευαίσθητη προσέγγιση σε θέματα που συχνά περνούν απαρατήρητα από την επικαιρότητα και εργάζονται με διακριτικότητα, περίσκεψη και καλή πρόθεση. Πολλοί από τους συμμετέχοντες προέρχονται από τη Μέση Ανατολή ή τη ΝΑ Ευρώπη, από χώρες που βίωσαν από πρώτο χέρι τον πόλεμο, το τραύμα, τον εκτοπισμό και την επισφάλεια.

 

read more